“Wat we doen als we afspreken? Heel veel eten en kletsen in het Nederlands!”

Ergotherapeut Chanel is nu een half jaar het taalmaatje van Amal. Chanel: “Onze eerste kennismaking was bij SNTR op kantoor. Samen met Amal’s toekomstcoach, Ine.” Amal: “We vonden elkaar gelijk aardig, dus Chanel is meteen met mij mee naar huis gegaan.”

Samen examens oefenen tijdens het koken

Chanel: “We spreken meestal bij Amal thuis af. We koken en eten samen, maken samen huiswerk en ik help Amal met het oefenen van haar inburgeringsexamens. Soms oefenen we de examens op een laptop op de bank. Maar soms ook op een mobiel in de keuken, wanneer we staan te wachten tot het eten klaar is.”

“We koken en eten samen, maken samen huiswerk en oefenen inburgeringsexamens.”

Amal: “Chanel stelt mij dan de vragen, terwijl ik in de pannen sta te roeren. Haha!”

Chanel: “Koken is Amal’s passie. Ze zei tegen mij: ‘Daar wil ik wel wat mee doen, maar ik heb geen idee hoe of wat.’ Dus toen ben ik samen met haar gaan kijken welke opleiding ze kan volgen. We zijn samen op zoek gegaan naar vacatures. En we hebben samen een CV gemaakt.”

Amal: “Ik kan op dit moment helaas geen stage doen in de keuken, omdat ik last heb van mijn rug. Ik moet eerst werken aan mijn gezondheid. Wel doe ik vrijwilligerswerk. Ik ga één keer in de week langs bij een oude mevrouw om samen een kopje koffie te drinken.”

Moeder en dochter

Chanel: “Ik vind het leuk aan Amal dat ze lekker direct is. Ik ben weleens te laat. Dan belt Amal me op en dan zegt ze: ‘Waar ben je? We hadden om vijf uur afgesproken. Het is nu tien over vijf.’”

Amal: “Soms is ze ook een half uur te laat!”

Chanel: “Ik zeg dan: ‘Ik kom tussen vijf en zes.’ En dan belt Amal me om half zes op: ‘Waar ben je? Ik heb al eten gemaakt. Het wordt koud.’ Amal is voor mij een moederfiguur. En daar houd ik wel van. Ze bedoelt eigenlijk te zeggen: ‘Het is geen probleem als je later bent. Bel me van tevoren, dan houd ik rekening met je.’”

Amal: “Chanel is als een dochter voor mij. We gaan met haar om zoals met onze eigen dochter die in Syrië woont. Ze hoort nu bij onze familie.”

“Chanel is als een dochter voor mij. We gaan met haar om zoals met onze eigen dochter.”

Nederlandse gewoontes leren kennen

Chanel: “Ik heb tijdens mijn studie twee stages met vluchtelingen gedaan. Bij New Dutch Connections en bij Vluchtelingenwerk. Na mijn studie wilde ik eigenlijk ook werken met vluchtelingen, maar op dat moment kon ik helaas geen werk vinden bij een vluchtelingenorganisatie. Dus toen ben ik verder gaan kijken en heb ik een baan gekozen waar ik vier dagen kon werken, zodat ik één dag in de week vrijwilligerswerk kon doen. Zodoende ben ik taalmaatje geworden bij SNTR.”

Amal: “Ik wilde een taalmaatje om mij te helpen met mijn taalles. Ik wil graag goed Nederlands leren spreken en schrijven. Ik wil alles weten over Nederland. Daarom wilde ik een Nederlands taalmaatje die geen Arabisch sprak en die mij met van alles kon helpen.”

Chanel: “Door mij leert Amal ook Nederlandse gewoontes kennen. Vorige week waren we aan het eten en ik was aan het praten. Toen zei haar zoon: ‘Praten tijdens het eten is onbeleefd in Syrië.’ Toen heb ik uitgelegd dat in Nederland het avondeten vaak het eerste moment van de dag is waarop het hele gezin samen is. En dat iedereen dan juist praat over zijn of haar dag.”

“Door mij leert Amal ook Nederlandse gewoontes kennen.”

Chanel: “Ook hebben we samen kerst gevierd. Ik had appeltaart gebakken, mijn kerstmuts opgedaan en cadeautjes meegenomen voor iedereen. Maar wat ik niet had verwacht was dat zij ook een cadeautje voor mij had gekocht. En ze had een kaart geschreven! Dat was echt super leuk.”