“Als taalmaatje geef je geen les, maar oefen je de taal in de praktijk”

Iedere donderdag stapt taalmaatje Mieke in de auto naar Beverwaard om daar de Nederlandse taal te oefenen met het echtpaar Jamil en Fatima. Jamil: “Mieke kwam hier eigenlijk voor mijn vrouw. Maar ik zorgde altijd dat ik op donderdag niet hoefde te werken. Zo kon ik samen met hen praten en oefenen. Mieke is nu al een jaar ons taalmaatje.”

Nederlands leren spreken

Mieke: “Ik vond het heel moeilijk eerst. Ik dacht: o, ik moet lesgeven. Maar we praten gewoon over de kinderen en vaak over eten. Dat vinden we allemaal belangrijk, haha. En over Syrië, hoe het daar is. En over hoe dingen in Nederland gaan. Ik kan mij herinneren dat Jamil aan mij vroeg: ‘Het is bijna Sinterklaas. Hebben jullie ook speciale gerechten voor Sinterklaas?’ Dat soort dingen. Dat is heel leuk.

Jamil: “Ik volg twee dagen in de week taalles. Ik leer veel dingen van Mieke die ik niet in de taalles leer. Op school leren we alleen lezen en schrijven. We hebben bijna geen contact met mensen. Sinds Mieke bij ons thuis komt, leren we ook hoe we goed Nederlands moeten spreken.”

“Ik kan mij herinneren dat Jamil aan mij vroeg: ‘Het is bijna Sinterklaas. Hebben jullie ook speciale gerechten voor Sinterklaas?’”

Fatima: “Dat klopt. En Mieke is een heel aardige vrouw. Ze vraagt altijd aan ons hoe het met ons en onze kinderen gaat. We hebben gewoon een band als vrienden.”

Positief in het leven staan

Mieke: “Ik ben per toeval bij SNTR terecht gekomen. Ongeveer twee jaar geleden, toen mijn kinderen wat groter waren en ik iets meer tijd had, dacht ik: ik wil iets anders doen. Wat kan ik nou betekenen voor andere mensen? En toen dacht ik: misschien iets met taal, want ik ben zelf docent Frans op een middelbare school. Ik heb op internet gezocht naar vrijwilligerswerk in Rotterdam en zodoende ben ik taalmaatje geworden bij SNTR.”

Mieke: “Je moet niet denken dat je als vrijwilliger les moet geven. Het gaat erom: vertel iets over Nederland. Praat met elkaar over het weer, de vakantie, de tuin en feestdagen. Gewoon de eenvoudige dingen. Iedereen die een beetje tijd heeft en iets nieuws wil proberen kan dat. Niet iedereen zal het misschien leuk vinden, maar voor mij is het echt een verrijking geweest.”

Mieke: “Ik leer van Fatima en Jamil hoe je in het leven kan of eigenlijk moet staan. Je weet nooit wat je overkomt. Ik zie mensen die het heel moeilijk hebben gehad. Mensen die in Syrië helemaal op hun plaats waren, maar alles achter hebben moeten laten. En toch zijn zij positief en tevreden. Dat vind ik echt bewonderenswaardig.”

Leren fietsen en op zoek naar werk

Jamil: “Mieke is het beste in mijn leven! Zij probeert ons te helpen met van alles.”

Mieke: “De eerste keer dat ik kwam, vroeg ik: ‘Wat willen jullie het liefst?’ Fatima wilde heel graag leren fietsen. Dus toen heb ik ervoor gezorgd dat iemand haar aan huis kwam leren fietsen. Dat is gelukt! Jamil wilde heel graag weer aan het werk als docent architectuur op een universiteit.”

“Mieke is het beste in mijn leven! Zij probeert ons te helpen met van alles.”

Jamil: “Nu heb ik een contract bij de Hogeschool Rotterdam: een werkervaringsplek voor drie dagen in de week. Ik help de docenten met lesgeven en uitleggen. En ik help de studenten met tekenen. De eerste week was een beetje moeilijk, maar wel goed. Ik spreek bijna drie tot vier uur per dag met docenten en studenten. Ik luister altijd goed naar wat zij zeggen. Ook heb ik een boek meegenomen over architectuur. Dat ga ik thuis lezen.”

Jamil: “Via Mieke heb ik contact met een architect bij de gemeente Rotterdam. Ik heb hem een keer ontmoet en we hebben samen over architectuur gesproken. Ook heeft hij mij in contact gebracht met de TU Delft. Maar dat is voor later. Het niveau van de studenten aan de Hogeschool is op dit moment beter voor mij. Ik heb 25 jaar gewerkt bij zeven verschillende universiteiten. Het is mijn leven. Werken bij de Hogeschool is voor mij een stap naar de universiteit.”